ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କ ନିଆରା ମନ୍ଦିର, ବାବାଙ୍କ ପାଖରେ ଲାଗି ହୁଏ ସିଗାରେଟ୍ !

କନକ ବ୍ୟୁରୋ: ଭାରତ ହେଉଛି ବିଭିନ୍ନ ଧର୍ମ ଏବଂ ବିଶ୍ୱାସର ଦେଶ, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନ୍ଦିରର ନିଜସ୍ୱ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ମାନ୍ୟତା ଏବଂ ପୂଜା ପରମ୍ପରା ରହିଛି । ସେହିଭଳି ଏକ ଅନନ୍ୟ ମନ୍ଦିର ହେଉଛି ମଧ୍ୟପ୍ରଦେଶର ଇନ୍ଦୋର ଜିଲ୍ଲା ନିକଟସ୍ଥ ରଙ୍ଗୱାସା ଗ୍ରାମରେ ଅବସ୍ଥିତ ବାବା ଭୂତନାଥ ମନ୍ଦିର । ଏହି ମନ୍ଦିର ଏହାର ନିଆରା ଭୋଗ ପାଇଁ ସବୁବେଳେ ଚର୍ଚ୍ଚାରେ ଥାଏ; ଏଠାରେ ଭକ୍ତମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅଗରବତୀ କିମ୍ବା ଧୂପକାଠି ନୁହେଁ, ବରଂ ଜଳୁଥିବା ସିଗାରେଟ୍ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି । ହଁ, ଆପଣ ଠିକ୍ ଶୁଣିଛନ୍ତି ।

ଏହି ମନ୍ଦିରରେ ଭକ୍ତ ନିଜର ଗୁହାରି ଜଣାଇବା ପାଇଁ ପ୍ରଥମେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସିଗାରେଟ୍ ପିଆନ୍ତି । ଆସନ୍ତୁ ଜାଣିବା ଏହି ଅନନ୍ୟ ମନ୍ଦିର କେଉଁଠାରେ ଅବସ୍ଥିତ ଏବଂ ଏହା ସହିତ ଜଡିତ ଚମତ୍କାର ବିଷୟରେ

ଏହି ମନ୍ଦିର ଇନ୍ଦୋର ସହରଠାରୁ ପ୍ରାୟ ୨୦ କିଲୋମିଟର ଦୂର ରାଉ ନିକଟ ରଙ୍ଗୱାସା ଗ୍ରାମରେ ଅବସ୍ଥିତ । ଏହା ପ୍ରାୟ ୨୦୦ ବର୍ଷ ପୁରୁଣା ମନ୍ଦିର ଏବଂ ଏହାର ଦେଖାଶୁଣା ଗ୍ରାମର ସ୍ଥାନୀୟ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଏ । ମନ୍ଦିରର ଗର୍ଭଗୃହରେ ଭଗବାନ ଭୂତନାଥ ମହାକାଳଙ୍କର ଶୋଇଥିବା ପ୍ରତିମା ଅଛି, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରାଚୀନ ବୋଲି ବିବେଚନା କରାଯାଏ । ଏହି ପ୍ରତିମା ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଚମତ୍କାରୀ ଏବଂ ସିଦ୍ଧ ବୋଲି ମନେ କରାଯାଏ ।

ଆହୁରି ପଢ଼ନ୍ତୁ... ୨୦୨୬ ବର୍ଷର ଆରମ୍ଭରୁ ମହଙ୍ଗା ମାଡ଼, କମର୍ସିଆଲ୍ ଏଲପିଜି ସିଲିଣ୍ଡର ମୂଲ୍ୟ ୧୧୧ ଟଙ୍କା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବୃଦ୍ଧି

ଏହି ମନ୍ଦିରର ସବୁଠାରୁ ବଡ ବିଶେଷତ୍ୱ ହେଉଛି ଏଠାରେ ଭକ୍ତମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅଗରବତୀ କିମ୍ବା ଧୂପକାଠି ବଦଳରେ ଜଳୁଥିବା ସିଗାରେଟ୍ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି । ପ୍ରତି ରବିବାର ଦିନ ହଜାର ହଜାର ଭକ୍ତ ନିଜର ମନସ୍କାମନା ନେଇ ବାବାଙ୍କ ଦରବାରରେ ସିଗାରେଟ୍ ସହ ପହଞ୍ଚନ୍ତି । ଭକ୍ତମାନେ ସିଗାରେଟ୍ ଜଳାଇ ତାହାକୁ ମନ୍ଦିର ପରିସରରେ ଥିବା ଏକ ଯଜ୍ଞ କୁଣ୍ଡରେ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି । ଏହି ପରମ୍ପରା ଅନେକ ପିଢି ଧରି ଚାଲିଆସୁଛି ।

ଭୂତନାଥ ମହାରାଜ ଭକ୍ତ ମଣ୍ଡଳୀର ଅଙ୍କିତ ପାଟିଦାର କହନ୍ତି ଯେ ବାବା ଭୂତନାଥଙ୍କ ଏହି ମନ୍ଦିର ଏତେ ସିଦ୍ଧ ଯେ ଆସ୍ଥା ଏବଂ ବିଶ୍ୱାସର ସହିତ ମଗାଯାଇଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନସ୍କାମନା ପୂରଣ ହୁଏ । ଏଠାକୁ ବିଶେଷ କରି ସେହି ଲୋକମାନେ ଆସନ୍ତି ଯେଉଁମାନଙ୍କର ସନ୍ତାନ ହେଉନାହିଁ, କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ କ୍ୟାନସର ଭଳି ଗମ୍ଭୀର ରୋଗ ବା ମାନସିକ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ଥାଆନ୍ତି । ସେ କହିଛନ୍ତି ଯେ ଏଠାରେ ପ୍ରସାଦ ଭାବରେ ମୂର୍ତ୍ତିରୁ ୨୧ କିମ୍ବା ୧୧ ଥର ପାଣି ଉତାରି ଦିଆଯାଏ, ଯାହା ପରେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଣ୍ଟାଯାଏ।

ବାବା ଭୂତନାଥ ମନ୍ଦିର କେବଳ ଏକ ଧାର୍ମିକ ସ୍ଥଳ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏହା ମାନବ ଆସ୍ଥା ଏବଂ ପରମ୍ପରାର ବିବିଧତାର ଏକ ଜୀବନ୍ତ ଉଦାହରଣ । ସିଗାରେଟ୍ ଭଳି ଏକ ପଦାର୍ଥ, ଯାହାକୁ ସାଧାରଣତଃ ଏକ ମନ୍ଦ ଅଭ୍ୟାସ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ତାହା ଏଠାରେ ବିଶ୍ୱାସର ମାଧ୍ୟମ ପାଲଟିଛି । ଏହା ଦର୍ଶାଏ ଯେ ବିଶ୍ୱାସ ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଆଗରେ ସବୁକିଛି ଗ୍ରହଣୀୟ ହୋଇପାରେ । ପରମ୍ପରା ଯେତେ ନିଆରା ହେଉନା କାହିଁକି, ଯେତେବେଳେ ତାକୁ ସଚ୍ଚୋଟ ହୃଦୟରେ ପାଳନ କରାଯାଏ, ତାହା ଆସ୍ଥାର ପ୍ରତୀକ ପାଲଟିଯାଏ ।