ଆଖି ନେଇଗଲା ଏସିଡ୍, ଭାଙ୍ଗିପାରିଲାନି ସାହସ: ଅନ୍ଧାର ଦୁନିଆରେ ବାଣ୍ଟୁଛନ୍ତି ଆଶାର କିରଣ

କନକ ବ୍ୟୁରୋ: "ମୋ ସ୍ୱପ୍ନର ଉଡ଼ାଣ ଆକାଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ମୋତେ ନିଜର ପରିଚୟ ସୃଷ୍ଟି କରିବାର ଅଛି ସେହି ଆକାଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।" ଏହି ପଦଗୁଡ଼ିକ ଉତ୍ତରାଖଣ୍ଡର ସାହସୀ ମହିଳା କବିତା ବିଷ୍ଟଙ୍କ ଜୀବନ ପାଇଁ କେବଳ ଶବ୍ଦ ନୁହେଁ, ବରଂ ତାଙ୍କ ଜୀବନର ମୂଳମନ୍ତ୍ର । ଯେଉଁଠି ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ମଣିଷକୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଏ, ସେଠାରେ କବିତା ନିଜର ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି ବଳରେ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟକୁ ପରାସ୍ତ କରି ସମାଜ ପାଇଁ ଏକ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଉଦାହରଣ ସାଜିଛନ୍ତି ।

୨୦୦୮ ମସିହାର ସେହି ଦିନଟି କବିତାଙ୍କ ଜୀବନକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବଦଳାଇ ଦେଇଥିଲା । ଦିଲ୍ଲୀରେ କାମ କରୁଥିବା ସମୟରେ ଦୁଇଜଣ ଯୁବକ ତାଙ୍କ ଉପରେ ବର୍ବରୋଚିତ ଭାବେ ଏସିଡ୍ ମାଡ଼ କରିଥିଲେ । ଏହି ଭୟଙ୍କର ଆକ୍ରମଣ ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ଚେହେରାକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେବା ସହ ତାଙ୍କ ଆଖିର ଦୃଷ୍ଟିଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ଛଡ଼ାଇ ନେଇଥିଲା । ଅନ୍ଧକାରମୟ ଭବିଷ୍ୟତକୁ ଦେଖି ଯେକୌଣସି ସାଧାରଣ ମଣିଷ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥାଆନ୍ତା, କିନ୍ତୁ କବିତା ଥିଲେ ଭିନ୍ନ ମାଟିର ଗଢ଼ା । ସେ ନିଜକୁ ଅସହାୟ ଭାବିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ସଂଘର୍ଷର ପଥ ବାଛିନେଲେ । ସେ ବୁଣାକାରୀ, ମହମବତୀ ତିଆରି ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ହସ୍ତକଳାର ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ନେଇ ନିଜକୁ ଆତ୍ମନିର୍ଭରଶୀଳ କରିବାକୁ ପ୍ରୟାସ କଲେ।

କବିତା କେବଳ ନିଜ ଗୋଡ଼ରେ ଠିଆ ହୋଇନାହାନ୍ତି, ବରଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ରୋଜଗାରର ବାଟ ଫିଟାଇଛନ୍ତି । ଆଜି ସେ ଉତ୍ତରାଖଣ୍ଡର ରାମନଗର ଅଞ୍ଚଳରେ ଏକ କର୍ମଶାଳା ଚଳାଉଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ପ୍ରାୟ ୨୦୦ରୁ ଅଧିକ ମହିଳାଙ୍କୁ ସ୍ୱରୋଜଗାର ସହ ଯୋଡ଼ିଛନ୍ତି । ତାଙ୍କ ମାର୍ଗଦର୍ଶନରେ ଏହି ମହିଳାମାନେ ଗୋବରରୁ ପରିବେଶ ଅନୁକୂଳ ଦୀପ, ପାରମ୍ପରିକ ସାମଗ୍ରୀ, ଝୋଟ ବ୍ୟାଗ୍ ଏବଂ ସାଜସଜ୍ଜା ସାମଗ୍ରୀ ତିଆରି କରୁଛନ୍ତି । କବିତାଙ୍କ ଏହି ମହତ ପ୍ରୟାସ ଯୋଗୁଁ ଅନେକ ଗରିବ ପରିବାରର ମହିଳା ଆଜି ଆର୍ଥିକ ସ୍ୱଚ୍ଛଳତା ପାଇପାରିଛନ୍ତି।

ଆହୁରି ପଢ଼ନ୍ତୁ... ମହିଳାଙ୍କ ବେକରୁ ସୁନା ଚେନ୍‌ ଟାଣିନେଇ ଫେରାର୍ ମାରିଲେ ଦୁର୍ବୃତ୍ତ

କବିତାଙ୍କ ସାହସ ଓ ଦୟାର କାହାଣୀ ଏତିକିରେ ସରିନାହିଁ । ସେ ନିଜେ ଦୃଷ୍ଟିହୀନ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ଜଣେ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ଶିଶୁ କନ୍ୟାକୁ ପୋଷ୍ୟ ସନ୍ତାନ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି । ସମାଜ ଯେଉଁଠି ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗମାନଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରେ, ସେଠାରେ କବିତା ସେହି ଶିଶୁଟିକୁ ମା’ର ସ୍ନେହ ଓ ମମତା ଦେଇ ସୁସ୍ଥ କରିବାରେ ଲାଗିଛନ୍ତି। ଏହା ତାଙ୍କର ମାନବିକତା ଓ ବିଶାଳ ହୃଦୟର ପରିଚୟ ଦିଏ।

କବିତାଙ୍କ ଏହି ଅଦମ୍ୟ ସାହସକୁ ସ୍ୱୀକୃତି ଦେଇ ୨୦୧୩ ମସିହାରେ ଉତ୍ତରାଖଣ୍ଡ ସରକାର ତାଙ୍କୁ 'ମହିଳା ସଶକ୍ତିକରଣର ବ୍ରାଣ୍ଡ ଆମ୍ବାସାଡର' ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଥିଲେ । ସରକାରୀ ସାହାଯ୍ୟ ଅପେକ୍ଷାରେ ନରହି ସେ ନିଜ ପରିଶ୍ରମ ବଳରେ ସମାଜରେ ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ପରିଚୟ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି।

ଆଜି କବିତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦୁନିଆକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଆଖି ନାହିଁ ସତ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଅଛି ଏକ ସୁନ୍ଦର ଦୂରଦୃଷ୍ଟି । ସେ ପ୍ରମାଣ କରିଛନ୍ତି ଯେ, ଶରୀରର ଅଙ୍ଗହାନି ହେଲେ ଜୀବନ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ ନାହିଁ; ବରଂ ମନର ଦୃଢ଼ତା ଥିଲେ ଶୂନ୍ୟରୁ ମଧ୍ୟ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଗଢ଼ିହୁଏ । କବିତା ବିଷ୍ଟ ଆଜି ସମଗ୍ର ଭାରତର ମହିଳାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱାଭିମାନ ଓ ସ୍ୱାବଲମ୍ବନର ଏକ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ପ୍ରତୀକ।